Gach lá deirim leis na céadta ban go bhfuil luach leo. Go bhfuil go leor déanta acu cheana. Gur éacht é gach leanbh a tógadh, gach béile a cócaráladh agus gach cinneadh deacair a rinneadh. Ach is minic a fhiafraím díom féin: an bhfuil mo dhóthain déanta agam féin?
Ní sárdhuine mé. Is Úcránach mé. Cosúil leis na milliúin de mo chomhthírigh, mhair mé tríd an gcogadh agus tríd an éiginnteacht. Ach is bainisteoir, múinteoir agus cuntasóir mé freisin, agus bhraith mé freagrach ní amháin asam féin, ach as gach duine a chuir muinín ionam lena n-oideachas, lena ngairm bheatha agus lena ndóchas.
Ó McDonald’s go dtí mo chleachtas féin
Nuair a tháinig mé go dtí an RA, ní raibh mé in ann abairt shimplí a rá i mBéarla. Ó na chéad laethanta d’oibrigh mé i McDonald’s. Níor chuir mo dhioplómaí, mo theastais ná mo ghradaim stop liom, agus labhair mé faoi go hoscailte le mo chliaint, ar le daoine acu comhlachtaí. Taithí neamhghnách a bhí ann: ceachtanna le cainteoirí dúchais Béarla, agus íoctha freisin. I m’am saor rinne mé staidéar ar dhlí cánach na Breataine, agus mhínigh mé gach a d’fhoghlaim mé i bhfíseáin agus i gcomhairliúcháin saor in aisce.
Sé mhí ina dhiaidh sin d’oscail mé cleachtas cuntasaíochta sa RA. Cúpla mí ina dhiaidh sin sheol mé cúrsa do chuntasóirí Úcránacha. Inniu tá breis is 300 céimí aige, agus tá creidiúnú CPD ag an gcúrsa.
Cén fáth mná
Oibrím le daoine an-éagsúil, go minic le fir ar leo gnólachtaí, agus is furasta dom é: smaoiním go loighciúil, labhraím go díreach agus bíonn meas agam ar struchtúr. Ach is iad na mná mo phaisean. Is minic nach mbíonn fear a bhfuil gnó á reáchtáil aige dírithe ach ar an obair. Iompraíonn bean an gnó, na páistí, an chistin agus an teach. Agus ansin tá an cogadh, an t-aistriú, an staidéar, tír nua, teanga nua, an t-uaigneas. Agus maireann sí. Agus fásann sí.
Le linn an chogaidh níor ligeadh dár bhfir chéile imeacht, agus fuaireamar sinn féin i dtíortha eile le páistí, gan an teanga agus gan tacaíocht. B’éigean dúinn tosú ón tús.
Mhúin an bóthar dom
Bhíodh eagla orm tiomáint go Cív. D’athraigh an cogadh mé. An Bhulgáir, Iostanbúl, Páras, Barcelona, Londain: thiomáin mé gach áit. Agus thuig mé más féidir liom tiomáint i dtír iasachta gan an teanga a bheith agam agus faoi rialacha nua, nach ábhar eagla é gnó nua a thosú. Is botún marfach é timpiste. Níl i ngnó ach céim.
Rinne mé staidéar ar rialacha bóthair gach tíre agus chonaic mé go bhfuil siad cosúil le chéile. Is mar an gcéanna le cánacha: má tá córas tíre amháin ar eolas agaibh, is féidir libh déileáil le tíortha eile. Sin mar a rugadh mo thionscadal YouTube Business in Europe, ina míním, in éineacht le saineolaithe áitiúla, conas gnó a bhunú i dtíortha éagsúla. Ansin tháinig an cúrsa ar chuntasaíocht an RA, an cúrsa do dhaoine féinfhostaithe, agus aistriúcháin go Polainnis, Araibis, Peirsis agus Béarla. Agus tá tuilleadh le teacht.
Níl mé foirfe. Ach roinnim mo thaithí mar más féidir liomsa é a dhéanamh, is féidir libhse freisin. Ba mhaith liom go léifeadh bean é seo atá ina suí le leanbh ina baclainn díreach anois agus eagla uirthi. Ba mhaith liom go gcreidfeadh sí go bhfuil a ham fós roimpi. Mar chonaic mé é. Mhair mé é. Agus níl mé ag stopadh.
Más féidir liom tiomáint i dtír iasachta gan an teanga a bheith agam, ní ábhar eagla é gnó nua a thosú. Is botún marfach é timpiste. Níl i ngnó ach céim.
