Domsa, ní bhaineann ceannaireacht ghnó an todhchaí le himpireacht a thógáil. Baineann sí le spás a chruthú: áit ina n-oibríonn daoine liom, ní dom. Sa mhúnla seo, is aistear chun sásaimh é an gnó, ní streachailt, agus baineann an chuntasaíocht le muinín agus smacht a fháil ar bhur saol.
Tá m’fhoirmle simplí: gnó a chruthú nach bhfuil eagla ná sotal ann. Gnó nach bhfuil bacainní teanga, cultúir ná inscne ann.
Tamall ó shin, d’inis duine de mo mhic léinn scéal dom. Bhí foireann agus ionchais iontacha ag a cara, bainisteoir tionscadail i gcomhlacht Briotanach, ach briseadh as a post go tobann í. An chúis a tugadh: sárú ar “mhúnla bainistíochta nua” an chomhlachta. Nuair a chuala mé cad a bhí i gceist leis an múnla seo, b’éigean dom miongháire a dhéanamh. Gach rud a bhí “nua” dóibhsean, bhí sé ina ghnáthchleachtas againn i Kairos-K ón tús. Dúinne, ní treocht é. Is é ár mbunús é.
Ár bprionsabail threoracha
- Meas domhain ar phearsantacht gach duine ar an bhfoireann.
- Cinntí a dhéantar le chéile, ní treoracha ón mbarr anuas.
- Tacaíocht i dtrioblóidí pearsanta, agus cabhair nuair a bhraitheann duine caillte.
- Muinín i smaointe nua, agus spás don nuálaíocht.
- Fíorchomhpháirtíocht, ina bhfuil luach, ranníocaíocht shoiléir agus freagracht chomhroinnte ag gach duine.
Fealsúnacht an chumhachtaithe
Is minic a deirim cúpla rud le mo chomhghleacaithe. Is minic gur drochbhainisteoirí atá ag drochfhostaithe. Is minic gurb é an toradh ar chliaint dhona ná ceannairí nach leagann teorainneacha soiléire síos. Níl i ngach fadhb ach tasc is féidir a réiteach. Agus is libhse féin gach rath, mar ní tharlódh aon rud gan sibh.
Ó amhras go muinín
Inár gcomhlacht, is aistear ó amhras go muinín é scéal gach duine. Mná a tháinig chugainn gan mórán creidimh iontu féin, bíonn siad ag cur i láthair go muiníneach ag imeachtaí poiblí cúpla mí ina dhiaidh sin. Múinimid dóibh labhairt faoina n-éachtaí, a CVanna a nuashonrú agus a meáin shóisialta ghairmiúla a reáchtáil gan náire faoina neart féin.
Is minic a thosaíonn sé le céimeanna beaga praiticiúla, fiú na héadaí a chaithimid ag an obair, mar cuidíonn ár gcuma linn díriú istigh ionainn féin. Roghnaíonn baill ár bhfoirne gúnaí, sála arda agus seodra ní mar gheall ar chód gléasta, ach toisc gur mian leo mothú gairmiúil agus speisialta. Eagraímid seisiúin ghairmiúla grianghrafadóireachta ionas go bhfeicfidh gach duine í féin i bhfianaise nua chumhachtach. Is céim i dtreo féiniúlachta nua gach grianghraf próifíle nua nó beathaisnéis nuashonraithe: “Is speisialtóir, saineolaí agus ceannaire mé.”
Fíorshubstaint taobh thiar de
Ní bhaineann an fás seo le cuma amháin. Éiríonn le gach ball den fhoireann i scrúdú inmheánach, glacann siad páirt i bhforbairt ghairmiúil cheart agus i gcomórtais náisiúnta, agus faigheann siad cuirí le teagasc. Ní fantaisíocht í seo. Is é ár gcleachtas laethúil é.
Sin an fáth nach bhfuil ár gcúrsaí cosúil le haon chúrsaí eile sa RA: comhcheanglaíonn siad féinmheas, teagasc sa teanga dhúchais, tacaíocht shíceolaíoch agus pobal láidir. Agus níos tábhachtaí fós, ligeann siad daoibh tosú ag gníomhú anois, ní i gceann cúig bliana.
Seo an chuma atá ar ghnó gan eagla, gan sotal agus gan bhacainní. Agus tosaíonn sé ar fad le smaoineamh amháin simplí ach cumhachtach: “Is féidir é.”
Is minic gur drochbhainisteoirí atá ag drochfhostaithe. Níl i ngach fadhb ach tasc is féidir a réiteach.
